ca351896

“Hij weet het wel… maar doet het nog niet altijd” — wanneer behandeling overgaat in overdragen

Mon, 14 Apr 2025 11:14:33 GMT

“Hij weet het wel… maar doet het nog niet altijd” — wanneer behandeling overgaat in overdragen

“Hij weet het wel… maar doet het nog niet altijd” — wanneer behandeling overgaat in overdragen

In mijn werk met kinderen zie ik het regelmatig gebeuren: een kind dat in de sessies prachtige stappen zet. Hij of zij leert emoties te herkennen en benoemen, krijgt meer grip op impulsieve reacties, leert plannen, hulp vragen en omgaan met frustratie. Soms is het verschil tussen de eerste en de laatste sessie verbluffend.

Maar dan komt er een moment waarop ik voel: de behandeltaak zit erop.

Het kind begrijpt inmiddels veel. Kan me vertellen hoe hij of zij op een moeilijke situatie zou kunnen reageren. Kan oplossingen bedenken, situaties inschatten, emoties herkennen bij zichzelf én bij een ander. Op papier — en in gesprek — gaat het goed.

Toch stokt het soms in de praktijk. Want weten wat je moet doen, betekent nog niet automatisch dat je het ook altijd kuntdoen. Zeker niet als je acht bent, of tien, of twaalf. Zeker niet als de situatie snel, spannend of sociaal ingewikkeld is.

En dan komt er een belangrijk kantelpunt: het moment waarop de hulpverlener een stap terugdoet, en de omgeving van het kind — ouders, school, sportclub — een grotere rol krijgt.

Want wat we geoefend hebben in de praktijkruimte, heeft herhaling nodig. In het dagelijks leven. In echte situaties. Door mensen die dichtbij staan. Dat is geen therapie meer, maar opvoeden, begeleiden, aanwezig zijn.

Niet door streng te zijn, of perfect te reageren. Maar door telkens opnieuw te spiegelen, te benoemen, aan te moedigen. Door kleine succesjes te vieren, en fouten te zien als oefenkansen.

Het vraagt acceptatie: dat groei in golven gaat, en dat toepassen tijd kost. En het vraagt vertrouwen: dat wat het kind heeft geleerd, echt wel gaat landen — met hulp, met geduld, en met liefdevolle grenzen.

Soms is het mooiste werk als hulpverlener juist dat je op tijd weet te stoppen. Omdat je weet dat het kind voldoende handvatten heeft om het nu samen met zijn of haar omgeving verder aan te gaan.

En dan kijk je terug en denk je: we hebben samen iets moois opgebouwd. Nu mag het gaan leven in het echte leven.

Herken je dit als ouder of leerkracht, en wil je weten hoe jij een kind daarin kunt begeleiden?
Ik denk graag met je mee over de volgende stap. Neem gerust contact op voor tips of een begeleidend oudergesprek.

Ik ben zo blij dat je er bent.

Mon, 14 Apr 2025 10:47:41 GMT

"Ik ben zo blij dat je er bent"

“Ik ben zo blij dat je er bent.”

Mijn telefoon gaat. Haar naam verschijnt op het scherm. Zodra ik opneem, hoor ik alleen gesnik. Geen woorden, alleen ademhalen die haperen, tranen die geen ruimte laten voor zinnen. Ze probeert iets te zeggen, maar de emoties zijn te groot. Ik wacht, geef haar de tijd, maar ik weet ook dat stilte nu verstikkend kan zijn. Dus ik doe wat ik altijd doe op momenten als deze: ik begin te praten.

Over mijn dag, over mijn kinderen, over wat ik aan het koken ben. Kleine, alledaagse dingen die haar even uit haar storm trekken. Langzaam hoor ik haar ademhaling rustiger worden. Dan, een klein lachje—een teken dat ze weer een beetje bij zichzelf komt.

Pas dan praten we over wat er is gebeurd. Over wat deze vlaag triggerde. We kijken samen naar de situatie, relativeren, zoeken een manier om haar lichaam en geest weer in rust te brengen voordat ze gaat slapen.

Ze draagt labels: trauma, PTSS, depressie, persoonlijkheidsstoornis, eetstoornis. Maar ik zie haar. Ik zie haar kracht, haar strijd, haar moed. En telkens als ze me belt op haar diepste momenten, weet ik dat ze er nog is. Dat ze nog steeds vecht.

En dus zeg ik haar:
“Ik ben zo blij dat je er bent.”
“Want ik zie jou. En jij bent geweldig.”

Laten we niet vergeten hoe belangrijk het is om er gewoon te zijn. Te luisteren. Rust te brengen in de storm van een ander. Soms is dat alles wat iemand nodig heeft om door te gaan.

* Afbeelding van Kimut via Pixabay

Angst als overlevingsmechanisme: een onmisbare bondgenoot

Wed, 08 Jan 2025 11:38:35 GMT

Angst als overlevingsmechanisme: een onmisbare bondgenoot

ANGST ALS OVERLEVINGSMECHANISME: EEN ONMISBARE BONDGENOOT

Angst is een emotie die we vaak proberen te vermijden. Het maakt ons ongemakkelijk, laat ons hart sneller kloppen en kan ons zelfs verlammen. Maar wat als we angst niet langer als een vijand zien, maar als een bondgenoot? Wat als angst ons helpt te overleven?

DE OORSPRONG VAN ANGST
Angst is een oeroude emotie die diep geworteld zit in onze biologie. Onze voorouders hadden angst nodig om te overleven. Bij gevaar activeerde angst het lichaam om te vluchten, te vechten of te bevriezen. Deze automatische respons, bekend als de "vecht-, vlucht-, of bevriesreactie," gaf hen de kans om snel te reageren op bedreigingen. Zonder deze reactie zouden onze voorouders niet hebben overleefd.

HOE WERKT ANGST IN ONS LICHAAM?
Wanneer we angst ervaren, activeert ons brein een reeks reacties. De amygdala, een klein gebied in ons brein dat emoties verwerkt, speelt hierin een sleutelrol. Zodra het gevaar detecteert:
Produceert het lichaam adrenaline, waardoor je spieren zich voorbereiden op actie.
Versnelt je ademhaling, zodat er meer zuurstof naar je spieren gaat.
Verhoogt je alertheid, zodat je sneller kunt reageren.
Bevries je soms, om niet op te vallen bij dreiging.
Deze reacties zorgen ervoor dat je lichaam optimaal voorbereid is om te vechten, vluchten of stil te blijven.

ANGST IN DE MODERNE WERELD
Tegenwoordig wordt angst vaker getriggerd door werkstress of sociale druk dan door fysieke bedreigingen. Hoewel nuttig als signaal, kan chronische angst schadelijk zijn en leiden tot stressgerelateerde klachten.

Chronische angst kan echter schadelijk zijn. Het leidt tot uitputting, slapeloosheid en fysieke klachten zoals hoofdpijn of maagpijn. Toch heeft angst een waardevolle functie als signaal dat er iets onze aandacht vraagt.

ANGST ALS SIGNAAL
Angst vertelt ons dat er iets belangrijks speelt. Misschien voel je angst voor een presentatie omdat je bang bent om te falen. Dit kan je aansporen om je goed voor te bereiden. Of je voelt angst in een relatie, wat je helpt om grenzen te stellen of problemen aan te pakken. Door nieuwsgierig te zijn naar je angst in plaats van het te onderdrukken, ontdek je wat het je probeert te vertellen.

DE POSITIEVE KANT VAN ANGST
Angst kan prestaties verbeteren. Sporters gebruiken de adrenaline van angst om beter te presteren, en studenten voelen soms gezonde druk voor een examen. Angst waarschuwt ons voor risico’s en helpt ons veilige keuzes te maken. Zonder angst zouden we roekeloos zijn.

GEZOND OMGAAN MET ANGST
Erken het: Benoem je gevoelens.
Adem diep: Kalmeer je lichaam.
Check de realiteit: Is het gevaar echt?
Zoek steun: Praat erover.
Beweeg: Verminder stresshormonen.
Mindfulness: Focus op het moment.

Wanneer we angst zien als een bondgenoot, kunnen we het inzetten als kracht. Het stelt ons in staat alert te blijven, risico’s in te schatten en actie te ondernemen. Angst beschermt en helpt ons groeien.

Foto van Pixabay

Wat leert ons angst hebben?

Mon, 06 Jan 2025 11:35:39 GMT

Wat leert ons angst hebben?

WAT LEERT ONS ANGST TE HEBBEN?

Angst is een emotie die we allemaal kennen. Het kan ons waarschuwen voor gevaar, maar het kan ons ook belemmeren in ons dagelijks leven. Een interessante vraag is: hoe ontstaat angst eigenlijk? Wordt het ons aangeleerd door onze omgeving, of spelen de regels en verwachtingen in onze samenleving ook een rol? Het antwoord is niet zwart-wit. Angst ontstaat door een combinatie van invloeden: zowel onze directe omgeving als de bredere maatschappij dragen hieraan bij.

ANGST LEREN VAN ONZE OMGEVING
Onze sociale omgeving speelt een belangrijke rol in hoe we angst ontwikkelen. Denk aan ouders, verzorgers en leraren. Kinderen leren door te observeren. Als een ouder bijvoorbeeld angstig reageert op honden, kan een kind deze angst overnemen. Dit proces heet sociale conditionering.
Ook traumatische ervaringen kunnen angst aanleren. Een negatieve gebeurtenis – zoals een val van een hoge trap – kan leiden tot een blijvende angst voor hoogtes. Daarnaast kunnen culturele normen en overtuigingen bijdragen aan angst. In sommige gemeenschappen wordt bijvoorbeeld extra nadruk gelegd op gevaren of taboes, wat angstgevoelens kan versterken.

DE ROL VAN REGELS EN VERWACHTINGEN
Naast onze directe omgeving spelen ook maatschappelijke regels en verwachtingen een rol. Regels zijn vaak bedoeld om ons veilig te houden, zoals verkeerswetten of veiligheidsvoorschriften. Maar een overdaad aan regels kan ook een gevoel van constante waakzaamheid en druk oproepen.
Daarnaast kunnen sociale normen en prestatiedruk bijdragen aan angst. Denk aan de verwachting om perfect te presteren op school, op het werk of in sociale settings. Het idee dat we moeten voldoen aan strikte normen kan angst oproepen om te falen of om niet geaccepteerd te worden.
Straf of sancties bij het overtreden van regels kan deze angst verder versterken. Een cultuur waarin fouten maken hard wordt afgestraft, kan ervoor zorgen dat mensen uit angst risico’s vermijden en zichzelf beperken.

AANGEBOREN GEVOELIGHEID VERSUS AANGELEERDE ANGST
Hoewel de omgeving en regels een grote rol spelen, zijn biologische factoren niet te onderschatten. Sommige mensen hebben een aangeboren verhoogde gevoeligheid voor angst. Deze gevoeligheid bepaalt hoe sterk we reageren op stress en hoe vatbaar we zijn voor omgevingsinvloeden. Het is dus een samenspel van aanleg en leren.

HOE GAAN WE HIERMEE OM?
Het is belangrijk om ons bewust te zijn van hoe angst wordt aangeleerd. Door onze eigen reacties en overtuigingen kritisch te bekijken, kunnen we voorkomen dat we onbedoeld angst doorgeven aan de volgende generatie. Daarnaast kunnen we bewust omgaan met regels en verwachtingen. Zijn ze nodig, of leggen we onnodige druk op onszelf en anderen?
Angst hoeft niet permanent te zijn. Met bewustwording, begrip en soms begeleiding kunnen we leren angst te herkennen en los te laten. En dat is een boodschap die we allemaal kunnen meenemen.

Heb jij wel eens nagedacht over hoe angst in jouw leven is ontstaan?

Angst als stilte in je leven.

Mon, 06 Jan 2025 11:34:16 GMT

Angst als stilte in je leven.

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

De band tussen ouder en kind.

Mon, 06 Jan 2025 11:31:15 GMT

De band tussen ouder en kind.

De band tussen ouder en kind...

De band tussen ouder en kind is de basis van alle relaties. Het is de eerste plek waar kinderen leren wat liefde, vertrouwen en communicatie betekenen. Deze fundamentele verbinding vormt de blauwdruk voor toekomstige relaties, zowel met vrienden, partners als collega's. Wanneer een kind zich gezien, gehoord en veilig voelt bij de ouder, ontwikkelen ze een sterk zelfvertrouwen en het vermogen om gezonde, liefdevolle relaties aan te gaan. Deze vroege ervaringen zijn essentieel voor de emotionele en sociale ontwikkeling van een kind. Investeren in een sterke ouder-kind relatie is daarom een investering in de toekomst van het kind en alle relaties die volgen. ❤️��‍��‍��‍��

Hoe investeer jij in deze relatie?

Wist je dat....

Mon, 06 Jan 2025 11:28:37 GMT

Wist je dat....

Wist je dat…

✨ … intergenerationele trauma’s een onzichtbare last kunnen zijn die je met je meedraagt, zelfs zonder dat je weet waar die vandaan komt? Ze ontstaan door onverwerkte pijn, zoals verlies, oorlog of armoede, die van generatie op generatie wordt doorgegeven.

✨ … deze last zich vaak uit in onverklaarbare emoties, zoals schuld, angst of verdriet, maar ook in patronen zoals perfectionisme, moeite met grenzen stellen, of het gevoel dat je nooit goed genoeg bent?

✨ … trauma’s doorgegeven worden via subtiele manieren, zoals hoe emoties binnen een gezin worden geuit (of juist genegeerd), de overtuiging dat je altijd sterk moet zijn, of het idee dat opoffering een teken van liefde is?

✨ … deze last niet alleen je mentale en emotionele welzijn beïnvloedt, maar ook fysieke klachten kan veroorzaken, zoals chronische stress, vermoeidheid, of onverklaarbare spanningen?

✨ … het doorbreken van intergenerationele trauma’s ruimte kan creëren voor gezondere relaties, minder stress, en meer vrijheid om je eigen keuzes te maken, zonder vast te zitten in de pijn van het verleden?

�� Intergenerationeel trauma is geen levenslange ketting. Het herkennen en verwerken ervan geeft je de kracht om patronen te doorbreken en meer rust en balans te vinden – voor jezelf én voor de generaties na jou.

Foto van Freepik

"Is dat boze gedrag wel boosheid?"

Mon, 09 Sep 2024 09:32:33 GMT

"Is dat boze gedrag wel boosheid?"

Toen ik nog in het speciaal onderwijs werkte, zag ik dagelijks hoe boosheid, verdriet en frustratie mijn leerlingen beheersten. Het verscheuren van werkboeken, het gooien met potloden, de klappen en schoppen, of de dikke tranen die over hun wangen rolden, waren hun manieren om emoties te uiten. Voor mij was dit nooit een obstakel, maar eerder een uitnodiging om dieper te graven. Wat had dit kind nodig om weer rustig te worden? Hoe konden we voorkomen dat dit nogmaals gebeurde? Het allerbelangrijkste: hoe kon ik ervoor zorgen dat elk kind zich veilig en begrepen voelde in mijn klas?

Mijn vragen waren altijd gericht op wat het kind nodig had en hoe ik hen kon helpen hun emoties te begrijpen en te reguleren. Werken met kinderen met psychiatrische stoornissen betekende vaak dat open vragen moeilijk te beantwoorden waren. Daarom vulden we soms hun gevoelens in met vragen zoals: "Ik zie dat je boos bent, klopt dat?" Hoewel dit goed bedoeld was, besef ik nu dat het labelen van hun emoties niet altijd bevorderlijk was voor hun sociaal-emotionele groei.

Vandaag de dag, in mijn huidige rol, waar ik kinderen vaak begeleid in het omgaan met hun emoties, begrijp ik hoe belangrijk het is om de emotionele autonomie van kinderen te ondersteunen. Wanneer we hun gevoelens labelen, geven we hen een stempel die mogelijk niet past bij wat ze echt voelen. Door kinderen te vragen: "Hoe voel je je?" in plaats van hen een emotionele etikette te geven, geven we hen de kans om hun eigen emoties te ontdekken en te begrijpen. Dit helpt hen niet alleen om zich gehoord en begrepen te voelen, maar ook om te groeien in hun vermogen om met hun gevoelens om te gaan. Gevoelens zijn van tijdelijke aard, uiten zich bij iedereen anders, voelen bij iedereen anders, en zijn niet wie we zijn.

Door kinderen deze autonomie te geven, leggen we de basis voor hun vermogen om later als volwassene zelfverzekerd met emoties om te gaan en emotioneel veerkrachtig te zijn.

Als onderwijsprofessionals hebben we de prachtige kans om een diepgaande impact te maken. Hoe kunnen wij onze aanpak aanpassen om ervoor te zorgen dat elk kind zich echt gezien en gehoord voelt, en dat het kind over zichzelf leert? Is dat niet de basis van al het leren?

Foto van : Pixabay

Hypersensitiviteit bij kinderen en de verborgen impact van intergenerationeel trauma.

Tue, 20 Aug 2024 07:12:05 GMT

Hypersensitiviteit bij kinderen en de verborgen impact van intergenerationeel trauma.

Onze wereld wordt steeds hectischer en voller met prikkels. Voor veel kinderen is dit een flinke uitdaging, maar voor hypersensitieve kinderen kan dit overweldigend zijn. Hypersensitieve kinderen voelen en ervaren de wereld intenser: elk geluid is scherper, elke emotie die hen bereikt, raakt dieper. Zij ervaren niet alleen hun eigen gevoelens sterker, maar vaak ook die van anderen. Dit maakt hen kwetsbaar, maar ook veerkrachtiger, vol potentie om de wereld op hun eigen manier te ervaren. Toch wordt deze gevoeligheid vaak verkeerd begrepen. Hypersensitiviteit bij kinderen wordt vaak niet herkent of begrepen door ouders, leraren of zelfs hulpverleners, wat kan leiden tot grote uitdagingen. Wat nog minder besproken wordt, is hoe deze gevoeligheid soms zijn oorsprong vindt in de diepe, onzichtbare wonden van intergenerationeel trauma.

Wat is hypersensitiviteit?

Stel je een kind voor dat in een drukke speelplaats staat. Waar andere kinderen de chaos omarmen, wordt dit kind stil, gespannen. Elke stem, elke kleur, elk geluid, raakt hen dieper dan we ons kunnen voorstellen. Dit is hypersensitiviteit. Het is alsof ze geen filter hebben tussen henzelf en de wereld om hen heen. Ze voelen alles; de vreugde, de spanning, de angst, en vaak weten ze niet hoe ze deze gevoelens een plek kunnen geven. Ze kunnen hun tranen niet tegenhouden bij de kleinste teleurstelling, of trekken zich terug bij het horen van harde stemmen. Voor deze kinderen is de wereld een constante storm van prikkels waar ze zichzelf vaak in verliezen.

Maar hypersensitiviteit is geen gebrek of stoornis. Het is een unieke eigenschap die voortkomt uit een diepere verbinding met hun zintuigen en emoties. Ongeveer 15-20% van de kinderen is hypersensitief. Voor sommigen is dit aangeboren, voor anderen kan het versterkt worden door de omstandigheden waarin ze opgroeien ( Frontiers ). Voor een aantal van deze kinderen ligt de wortel van hun gevoeligheid in pijn die generaties voor hen begon: het intergenerationele trauma dat in hun families leeft.

Oorzaken van Hypersensitiviteit.

De oorzaak van hypersensitiviteit is vaak complex en niet zichtbaar. Sommige kinderen worden geboren met een zenuwstelsel dat gevoeliger is dan dat van anderen. Hun hersenen reageren sterker op sensorische en emotionele prikkels, wat hen vatbaar maakt voor overprikkeling ( SpringerLink ). Maar naast deze biologische aanleg zijn er ook omgevingsfactoren die hypersensitiviteit kunnen veroorzaken of versterken.

Bijvoorbeeld, een baby die in de baarmoeder al blootgesteld werd aan veel stress, zoals angst of trauma bij de moeder, kan een verhoogde gevoeligheid ontwikkelen voor stress later in het leven ( HHS.gov ). Een onveilige omgeving, waar conflict en spanning de overhand hebben, kan een kind ook kwetsbaarder maken. En dan is er nog de invloed van trauma dat al lang voor hun geboorte begon.

De verborgen last van intergenerationeel trauma.

Sommige kinderen dragen niet alleen hun eigen gevoeligheid met zich mee, maar ook de pijn van de generaties die hen voorgingen. Intergenerationeel trauma dat wordt doorgegeven van ouder op kind, vaak zonder dat je het weet. Deze kinderen kunnen diepgewortelde angst, verdriet of wantrouwen voelen, zelfs als hun eigen leven relatief veilig is. Dit is een onzichtbare erfenis van trauma, zoals het vluchten voor een oorlog, het meemaken van geweld of het leven in onderdrukking. Ouders die hun eigen trauma’s niet volledig hebben verwerkt, kunnen hun kinderen onbewust belasten met deze onverwerkte pijn ( SpringerLink ).

Rachel Yehuda, een vooraanstaand onderzoeker op het gebied van trauma, heeft aangetoond dat traumatische ervaringen van ouders invloed hebben zijn op de gevoeligheid van hun kinderen door epigenetische veranderingen ( SpringerLink ). Hierdoor kunnen deze kinderen de wereld ervaren als een plek vol dreiging, zelfs als ze zelf geen direct gevaar hebben meegemaakt.

De grote impact op hun leven.

Hypersensitieve kinderen die belast worden met intergenerationeel trauma, hebben het vaak moeilijk. Ze voelen zich constant gespannen, alsof ze altijd op hun hoede moeten zijn. Dit kan leiden tot gevoelens van isolatie en een diep gevoel van niet begrepen worden. Hun harten zijn vol emoties die ze niet kunnen plaatsen, hun lichamen reageren intens op de kleinste triggers. Deze kinderen hebben behoefte aan een veilige haven, maar in een wereld die vaak ruw en overweldigend is, vinden ze die veiligheid niet.

In de klas vallen ze vaak buiten de boot. De drukte, de snelheid, de constante stroom van informatie, het is te veel voor hen. Velen van hen lopen vast in het reguliere onderwijs, waar hun uniek behoeften niet worden herkend. Ze kunnen uitvallen, niet omdat ze niet slim genoeg zijn, maar omdat de omgeving hen niet ondersteunt zoals ze dat nodig hebben ( DutchReview ) ( Open Society Foundations ). Het aantal hypersensitieve kinderen dat langdurig school mist of overgaat naar het speciaal onderwijs neemt toe, omdat zij zich vaak niet thuis voelen in de standaard schoolomgeving.

Wat hebben deze kinderen nodig?

Hypersensitieve kinderen hebben vooral begrip en empathie nodig. Ze verlangen naar een omgeving waarin ze zichzelf kunnen zijn, waar ze zich veilig voelen om hun emoties te uiten zonder oordeel. Ze hebben volwassenen nodig die hen niet proberen te veranderen, maar die hun gevoeligheid erkennen en waarderen als een kracht.

Daarnaast kunnen systemische therapie vormen waardevolle hulpmiddelen zijn voor hypersensitieve kinderen en hun ouders. Deze therapieën helpen verborgen familiepatronen en intergenerationele trauma's aan het licht te brengen en te helen. Door als gezin te werken aan betere communicatie en het herstellen van balans, kunnen kinderen leren om hun gevoeligheid te reguleren en emotionele lasten los te laten. Dit geeft hen de ruimte om zichzelf te zijn en hun unieke gevoeligheid als kracht te omarmen.

In het onderwijs is er behoefte aan verandering. Leraren moeten getraind worden om hypersensitiviteit te herkennen en om te gaan met kinderen die overprikkeld raken. Klassensituaties kunnen worden aangepast door bijvoorbeeld rustige zones te creëren, de structuur te verbeteren, introduceren van emotieregulatie-oefeningen, flexibiliteit in beoordeling, werkwijze en leertijden. Door een combinatie van deze aanpassingen kan de leeromgeving voor hypersensitieve kinderen aanzienlijk verbeteren, waardoor ze zich niet alleen beter kunnen concentreren, maar ook emotioneel gesteund voelen. ( Open Society Foundations ) ( Inspectorate of Education ).

De kracht van hypersensitieve kinderen.

Hoewel hypersensitieve kinderen uitdagingen tegenkomen die veel anderen niet zullen ervaren, hebben ze ook een unieke kracht. Hun diepe gevoeligheid kan hen helpen om emotionele intelligentie en empathie te ontwikkelen die verder reikt dan hun leeftijd. Ze voelen de wereld op een manier die ons eraan herinnert dat emoties en verbindingen er echt toe doen.

Maar ze kunnen die kracht pas ten volle benutten als wij, als ouders, opvoeders en hulpverleners, hen die veilige ruimte bieden om te groeien. Door te luisteren, te ondersteunen en hen te helpen navigeren door hun intense ervaringen. Zo kunnen we ervoor zorgen dat ze opbloeien en een positieve impact maken op de wereld om hen heen.

Referenties:

Yehuda, R. (2014). "Intergenerational Transmission of Trauma Effects: Putative Role of Epigenetic Mechanisms." World Psychiatry.
Miller, L. J. (2006). "Sensory Processing Disorder: Implications for Multidisciplinary Care."
Onderwijsinspectie Nederland (2023). "State of Education 2023" ( Inspectorate of Education ).

Help mijn kinderen vervelen zich!

Tue, 20 Aug 2024 07:12:03 GMT

Help mijn kinderen vervelen zich!

Wanneer kinderen zich vervelen worden ze gestimuleerd om hun eigen vermaak te zoeken. Dit kan helpen tot creatief denken en hen helpen bij het ontwikkelen van probleemoplossende vaardigheden. Ze kunnen nieuwe spelletjes verzinnen, verhalen bedenken, of op andere manieren hun verbeelding gebruiken. Verveling kan kinderen helpen zelfstandiger te worden, ze krijgen tijd om na te denken over hun gevoelens en ervaringen, ze krijgen de gelegenheid om te ontspannen en hun hersenen te ontladen en het kan het aandachtsvermogen versterken. Door zich door verveling heen te werken zonder directe afleiding, leren kinderen hun focus te behouden en hun aandachtsspanne te verlengen.

Verveling is dus niet negatief, het biedt kansen voor groei, ontwikkeling, en zelfontdekking bij kinderen.

Trauma, parentificatie & heling bij kinderen van vluchtelinggezinnen.

Sun, 11 Aug 2024 06:50:19 GMT

Trauma, parentificatie & heling bij kinderen van vluchtelinggezinnen.

Wanneer een gezin alles achterlaat en vlucht uit hun land van herkomst, doen ze dat omdat hun leven daar niet langer veilig is. Het besluit om hun huis, werk, vrienden, cultuur en soms zelfs geliefde familieleden achter te laten, is hartverscheurend en getuigt van immense moed. Maar deze moed komt vaak met een zware last. De ouders en kinderen hebben niet alleen de fysieke reis doorstaan, maar ook de trauma’s die hen daartoe hebben gedwongen, trauma’s die als onzichtbare bagage meereizen naar hun nieuwe bestemming.

Praten over deze pijn, deze angst, is moeilijk. Te pijnlijk. Veel gezinnen die gevlucht zijn, kijken liever vooruit, in de hoop op een betere toekomst. Het verleden, dat vol verdriet en verlies zit, blijft vaak achter een gesloten deur. Maar die deur dichtslaan betekent ook dat de pijn binnenin opgesloten blijft, onuitgesproken en ongezien.

De kinderen, die in Nederland naar school gaan en daar een nieuwe wereld ontdekken, leren de Nederlandse taal, maken nieuwe vrienden, en proberen hun plek te vinden. Thuis echter blijft de taal, de cultuur, de gewoonten van het land van herkomst levend. Voor deze kinderen is het alsof ze tussen twee werelden in leven. Met één voet in het hier en nu, en met de andere in het verleden dat hun ouders niet kunnen of willen loslaten.

Ouders hopen vurig dat hun kinderen in Nederland zullen slagen, dat ze een beter leven zullen hebben dan zijzelf. Maar deze hoop kan soms als een last aanvoelen voor de kinderen. Het is alsof ze de zwaarte van het verleden op hun schouders moeten dragen, alsof zij degenen zijn die het leed van hun ouders moeten verlichten. Deze kinderen, die eigenlijk nog zo jong zijn, voelen zich verantwoordelijk voor het geluk van hun ouders. Ze proberen sterk te zijn, zorgen voor hun ouders, en verbergen hun eigen verdriet om hen te ontzien.

Deze verantwoordelijkheid, deze parentificatie, is een onzichtbare last die kinderen meedragen. Ze onderdrukken hun eigen gevoelens, hun eigen pijn, omdat ze denken dat het verdriet van hun ouders zoveel groter, zoveel belangrijker is dan dat van henzelf. Ze durven niet te spreken over wat hen bezighoudt, uit angst de broze rust te verstoren die in hun nieuwe leven heerst.

Toch is het belangrijk om te erkennen dat de ervaring van parentificatie wordt beïnvloed door de culturele context waarin een gezin leeft. In veel niet-westerse culturen is het heel normaal dat kinderen een grotere rol spelen in de zorg voor hun gezin. Wat in een westerse context vaak als problematisch wordt gezien, kan in een andere cultuur worden beschouwd als een vanzelfsprekend en waardevol onderdeel van het gezinsleven. Voor kinderen die opgroeien tussen twee culturen – de Nederlandse cultuur en die van hun ouders – kan dit leiden tot verwarring en een gevoel van gespleten loyaliteit. Ze proberen te voldoen aan de verwachtingen van beide werelden, wat hun al complexe situatie verder bemoeilijkt.

Het onvermogen om deze dubbele last te bespreken, zowel binnen het gezin als met anderen, kan de afstand tussen ouders en kinderen vergroten. Het stilzwijgen over het verleden, de pijn die zich heeft opgestapeld, en de culturele spanningen maken dat de emotionele verbinding tussen ouders en kinderen verzwakt. Kinderen voelen zich vaak gevangen tussen hun verantwoordelijkheid tegenover hun ouders en hun eigen behoefte aan steun en begrip, wat hen in eenzaamheid kan drijven. De diepe stilte die tussen hen groeit, versterkt het gevoel van isolatie, niet alleen bij de ouders maar ook bij de kinderen die zich ongezien en onbegrepen voelen in hun eigen strijd.

Daarom is het van cruciaal belang om de emotionele verbinding binnen het gezin te herstellen. Dit kan beginnen door een veilige ruimte te creëren waarin gevoelens en ervaringen gedeeld kunnen worden, waar kinderen hun pijn mogen uiten zonder angst of schuldgevoel. Systemische therapie kan helpen om deze verborgen dynamieken in het gezin zichtbaar te maken en te doorbreken. Daarnaast kunnen gezamenlijke momenten, waarbij ouders en kinderen samen activiteiten ondernemen of over gemeenschappelijke interesses praten, helpen om die diepe kloof te overbruggen. Wanneer ouders en kinderen elkaar weer echt zien, niet alleen in hun verdriet maar ook in hun hoop, ontstaat er ruimte voor heling en herstel binnen het gezin.

Wie ben jij?

Sun, 11 Aug 2024 06:33:29 GMT

Wie ben jij?

Onze (biologische) ouders hebben ons het leven gegeven. Zij zijn de ouders, wij het kind. Zij geven, en wij ontvangen, omdat zij ons het leven hebben geschonken. Vanaf onze geboorte groeien we op in een omgeving die is gecreëerd en/of gekozen door onze ouders, met de normen, waarden, ervaringen en trauma’s van onze (voor)ouders, of van onze pleegouders. Deze omgeving vormt ons tot wie we vandaag de dag zijn. Binnen deze context leren we hoe we ons moeten gedragen, wat er van ons verwacht wordt, en we nemen de strategieën over die onze ouders hebben gebruikt om te (over)leven. Elke ouder, biologisch of pleegouder, wenst dat zijn of haar kind een zorgeloos en gelukkig leven leidt, en doet alles wat binnen zijn of haar mogelijkheden ligt om hierin te voorzien tijdens de opvoeding.

Maar er is ook een keerzijde: wij leven niet het leven van onze (voor)ouders. Wat voor hen effectief was, is niet per definitie van toepassing op ons leven. De lessen die we hebben meegekregen, kunnen ons in ons huidige leven beperken of zelfs belemmeren. Soms voelen we dat we niet onszelf kunnen of mogen zijn. Onze gevoelens en gedragingen zijn gedurende onze jeugd aangepast aan de omstandigheden waarin we zijn opgegroeid. Een omgeving die, veilig of onveilig, ons lang heeft gediend, maar waarin we nu vastlopen.

Het is tijd om bewust te worden van waar je nu staat, waar je vandaan komt, wat je belemmert, hoe je je voelt, wat je wilt, wie je wilt zijn, en wat daarvoor nodig is. Zo kun je rust in je lichaam gaan ervaren.

Herken je jezelf hierin als volwassene, of zie je dat jouw (pleeg)kind hiermee worstelt? Heb je hulp nodig om inzicht te krijgen in deze patronen, zodat ze doorbroken kunnen worden en jij dichter bij jezelf kunt komen?

Ben jij klaar voor een nieuwe fase in jouw leven?

Wat is een kindertrauma?

Sun, 11 Aug 2024 06:24:38 GMT

Wat is een kindertrauma?

Een kindertrauma is een emotionele reactie op een schokkende, verontrustende of levensbedreigende gebeurtenis die een kind meemaakt. Dit kan bijvoorbeeld mishandeling, verwaarlozing, verlies van een ouder, getuige zijn van geweld, een ernstig ongeluk of een natuurramp zijn. Een trauma kan direct zijn, zoals bij een fysieke mishandeling, of indirect, zoals het leven in een onveilige omgeving.

Een kindertrauma kan significante veranderingen in de hersenen veroorzaken. De belangrijkste effecten zijn:

· Verhoogde stressrespons

· Verminderde ontwikkeling van de hippocampus

· Prefrontale cortex disfunctie

Kindertrauma kan ook fysieke gevolgen hebben, zoals:

· Verhoogde stressniveaus (chronische gezondheidsproblemen)

· Slaapproblemen (slaapstoornissen)

· Fysieke klachten (psychosomatische klachten)

De psychische effecten van een kindertrauma kunnen diepgaand en langdurig zijn:

· Angst en depressie

· Posttraumatische stressstoornis

· Moeilijkheden met relaties

· Gedragsproblemen

· Zelfbeeld en zelfwaarde

Kindertrauma heeft ingrijpende en complexe effecten op het brein, lichaam en de psychische gezondheid van een kind. Het is belangrijk om vroegtijdige interventies en passende ondersteuning te bieden om de negatieve impact te verminderen en het kind te helpen herstellen.

Het belang van rouwen bij een pleegkind.

Sun, 11 Aug 2024 06:17:26 GMT

Het belang van rouwen bij een pleegkind.

Wanneer een kind uit zijn vertrouwde omgeving wordt gehaald, verliest het meer dan alleen een fysiek thuis. Dit verlies kan zo diepgaan als het missen van de hartslag van de biologische moeder, of het verlies van de veiligheid van een bekende omgeving, zelfs als die omgeving niet altijd gezond was. Het kind verliest het huis, de vertrouwde stemmen, en de voorspelbaarheid of zelfs het onvoorspelbare gedrag waaraan het gewend was geraakt. Dit verlies kan intens verwarrend en pijnlijk zijn.

Verlies en rouw zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Rouwen is het proces waarin we afscheid nemen van wat we zijn kwijtgeraakt, en dit geldt ook voor pleegkinderen.

Pleegouders kunnen vol vreugde zijn met de komst van een kind in hun huis, misschien omdat het een leegte vult in hun eigen leven. Maar voor het kind betekent deze overgang vaak een hartverscheurend verlies. Het kind moet nog afscheid nemen en rouwen, iets waar we ons vaak onvoldoende van bewust zijn.

Het kind kan overspoeld worden door gevoelens van verdriet en boosheid, of het kan zich juist emotioneel afsluiten. Terwijl pleegouders liefdevol hun best doen om een veilige en warme omgeving te creëren, verandert er voor het kind vaak alles. Het contact met hun oude, vertrouwde thuis en de mensen die ze kennen valt weg, en ze bevinden zich in een omgeving met mensen die in het begin vreemden voor hen zijn.

Wanneer pleegkinderen boos of agressief zijn, worden ze vaak gecorrigeerd met voorspelbare waarschuwingen en consequenties. Maar wat deze kinderen echt nodig hebben, is begrip en geduld. Ze weten vaak totaal niet wat ze met zichzelf en de situatie aan moeten.

Het belang van rouwen bij pleegkinderen kan niet genoeg benadrukt worden. Het is een fundamenteel onderdeel van hun emotionele en psychologische herstel.

Door te rouwen leren pleegkinderen:

Hun gevoelens uit te drukken: Hierdoor kunnen ze opgekropte emoties loslaten.
Vertrouwen te krijgen in het nieuwe netwerk: Dit helpt hen om nieuwe, positieve relaties op te bouwen.
Een sterker en positiever zelfbeeld te ontwikkelen: Dit draagt bij aan een sterk en veerkrachtig identiteitsgevoel.
Langdurige psychische problemen te voorkomen: Rouwen helpt hen om veerkracht te ontwikkelen tegen toekomstige uitdagingen.
Gezonde copingmechanismen te ontwikkelen: Ze leren op een gezonde manier om te gaan met hun emoties en stress.
Empathie en begrip te tonen: Ze worden sterker in het communiceren en in het opbouwen van relaties met anderen.

Het rouwproces is essentieel voor pleegkinderen om hun verlies te verwerken en een nieuw, gezond en gelukkig leven op te bouwen in hun nieuwe omgeving.

Jij bent niet jouw gevoelens.

Sun, 11 Aug 2024 06:02:49 GMT

Jij bent niet jouw gevoelens.

Jij bent niet jouw gevoelens. Wat betekent dat nou toch? Want ik ben toch boos! Ik ben toch verdrietig! Of ik ben toch blij!

Laat me je hierbij helpen…

Er wordt hiermee bedoeld dat gevoelens en emoties ons niet definiëren als persoon. Gevoelens zijn namelijk tijdelijke en veranderlijke toestanden die komen, maar ook weer gaan. Zelf zeg ik altijd tegen mijn cliënten: Laten we samen eens kijken naar de wolken. Dan zie je dat die komen en gaan, net zoals gevoelens en emoties. Jij bent veel meer dan dat!

Wij als mensen hebben gedachten, overtuigingen, waarden en een eigen identiteit die geen beperking kent tot onze emotionele ervaringen.

Hoe helpt het ons om te beseffen dat wij onze gevoelens niet zijn?

· Wanneer wij begrijpen dat wij niet onze gevoelens zijn, kan dit jou helpen om een gezonde afstand te nemen van intense emoties. Dit kan erg handig zijn bij het beheersen van stress, angst, of boosheid. Je kan erkennen dat je deze gevoelens hebt, maar dan zonder erdoor overweldigd te worden.

· Door te beseffen dat je gevoelens tijdelijk zijn, kun je objectiever naar jezelf kijken. Je kan emoties herkennen en erkennen, en beslissen om ze niet de leiding te laten nemen, waardoor je doordachte keuzes en acties kan maken.

· Weten dat je gevoelens ook weer voorbijgaan, kan rustgevend zijn. Het herinnert je eraan dat zelfs als je je op dit moment slecht voelt, dit gevoel niet blijvend is en zal veranderen.

Het voelen en doorvoelen van emoties kan overweldigend zijn. Maar als ze er mogen wezen, wanneer we ze omarmen als onderdeel van ons zal je rust laten ervaren. Ze zijn van jou, horen bij jou, maar ze zijn niet jou!

Kun jij je gevoelens en emoties herkennen en erkennen, mogen ze er zijn? Kun jij met ons delen hoe jij dit hebt geleerd?

Rouwen, een proces of een levenssijl?

Thu, 28 Mar 2024 22:39:17 GMT

Rouwen, een proces of een levensstijl?

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Traumasensitieve benadering in de klas

Thu, 28 Mar 2024 21:21:57 GMT

Traumasensitieve benadering in de klas

Jay komt bijtend op zijn blouse binnen en gaat aan zijn werkplek zitten… Ik loop naar hem toe, zeg goedemorgen en houd mijn hand op om hem een high five te geven.

Hij weigert.. en zegt met een boze stem ‘ik wil niet naar school!’ en geeft een harde duw tegen de kast die richting mij beweegt en bijt met nog meer frustratie op zijn blouse.

Ik zeg tegen Jay dat ik zie dat het even teveel is en loop naar hem toe, hij maakt slaan bewegingen, waarop ik reageer dat we boos en verdrietig mogen zijn, maar dat we onze handen bij onszelf houden. Ik pak zijn hand vast en loop samen met hem naar de time-in bank.

Daar aangekomen, begint hij te huilen, te schoppen en te schreeuwen ‘ik wil naar huis! Ik wil naar mama! Ik wil niet naar school! Ik haat school!’.

Ik zeg dat ik naast hem op de bank kom zitten, maar dat we elkaar geen pijn doen, waarop hij zijn frustratie uit op de muur, de bank en de kast.
Ik pak een boek uit de kast, sla deze open en begin voor te lezen.

Hij kijkt mee, komt ietsjes later tegen me aan zitten en luistert aandachtig.
Wanneer hij met de grapjes mee lacht in het boek, overhandig ik het boek aan Jay zelf en zeg hem dat hij nog even verder mag lezen en dat ik de blauwe zandloper voor hem omdraai.

Wanneer de zandloper voorbij is, benoem ik dit en Jay staat op. Hij loopt naar zijn werkplek en is klaar om te leren.

(De naam en foto in de tekst zijn fictief)

Ben jij je bewust welke patronen, gedragingen of karaktereigenschappen jij doorgeeft aan jouw kinderen vanuit jouw opvoeding?

Fri, 27 Oct 2023 07:57:30 GMT

Ben jij je bewust welke patronen, gedragingen of karaktereigenschappen jij doorgeeft aan jouw kinderen vanuit jouw opvoeding?

In onze opvoeding geven wij de ervaringen en trauma’s van onze (voor-) ouders vaak onbewust door aan onze eigen kinderen. Het overlevingsmechanisme van deze ouder is vaak niet het mechanisme wat de volgende kinderen nodig hebben.

Voorbeeld: moeder is in haar jeugd opgegroeid met autoritaire ouders, drankgebruik en misbruik. Hierdoor heeft moeder geleerd dat zij haar ouders niet mocht tegenspreken, dat zij niet voor zichzelf mocht opkomen en dat zij niet teveel aanwezig mocht zijn of mocht opvallen binnen het gezin om daarmee straf of problemen te vermijden.
Nu moeder eigen kinderen heeft leert zij hen onbewust ook dat zij niet op de voorgrond moeten staan in gedrag of uiterlijk en wanneer er meningsverschillen zijn dat je hierin het beste geen deelnemer kan zijn en het slimmer is om je terug te trekken.
Eén van haar kinderen heeft een vrij sterk karakter en kan zich niet vinden in het voorbeeld van haar moeder. Dit kind ervaart juist door moeders overlevingsmechanisme geen steun en acceptatie van haar moeder en voelt zich vaak juist niet gezien of ervaart zichzelf als lastig.

Door middel van familieopstellingen maken we relaties/verbindingen zichtbaar binnen een gezin/familie. Stellen we kritische vragen vanuit diverse deelnemers van de opstelling, creëren we inzichten en worden we bewuster waaraan we binnen het gezin of de familie willen werken, of mogelijk individueel.

Ben jij je bewust welke patronen, gedragingen of karaktereigenschappen jij doorgeeft aan jouw kinderen vanuit jouw opvoeding?

ca351896

“Hij weet het wel… maar doet het nog niet altijd” — wanneer behandeling overgaat in overdragen

“Hij weet het wel… maar doet het nog niet altijd” — wanneer behandeling overgaat in overdragen

Ik ben zo blij dat je er bent.

"Ik ben zo blij dat je er bent"

Angst als overlevingsmechanisme: een onmisbare bondgenoot

Angst als overlevingsmechanisme: een onmisbare bondgenoot

Wat leert ons angst hebben?

Wat leert ons angst hebben? ﻿

Angst als stilte in je leven.

Angst als stilte in je leven.

De band tussen ouder en kind.

De band tussen ouder en kind.

Wist je dat....

Wist je dat....

"Is dat boze gedrag wel boosheid?"

"Is dat boze gedrag wel boosheid?"

Hypersensitiviteit bij kinderen en de verborgen impact van intergenerationeel trauma.

Hypersensitiviteit bij kinderen en de verborgen impact van intergenerationeel trauma.

Help mijn kinderen vervelen zich!

Help mijn kinderen vervelen zich!

Trauma, parentificatie & heling bij kinderen van vluchtelinggezinnen.

Trauma, parentificatie & heling bij kinderen van vluchtelinggezinnen.

Wie ben jij?

Wie ben jij?

Wat is een kindertrauma?

Wat is een kindertrauma?

Het belang van rouwen bij een pleegkind.

Het belang van rouwen bij een pleegkind.

Jij bent niet jouw gevoelens.

Jij bent niet jouw gevoelens.

Rouwen, een proces of een levenssijl?

Rouwen, een proces of een levensstijl?

Traumasensitieve benadering in de klas

Traumasensitieve benadering in de klas

Ben jij je bewust welke patronen, gedragingen of karaktereigenschappen jij doorgeeft aan jouw kinderen vanuit jouw opvoeding?

Ben jij je bewust welke patronen, gedragingen of karaktereigenschappen jij doorgeeft aan jouw kinderen vanuit jouw opvoeding?

Wat leert ons angst hebben?